آلودگی صوتی در شهر کابل بی‌‎داد می‎کند، مسوول کیست؟

کابل – ۶ حوت ۱۳۹۹خ.

مُعضل آلوده‎‌گی صوتی در شهر کابل، یکی دیگر از تصمیم‌‎های سلسله نشست‌‎های شش‌‎ونیم معاون نخست رییس جمهور است که با گذشت چهار ماه ازاین تصمیم‎‌اش، تغییر چندانی در وضعیت شهر به‌‎وجود نیامده‎‌است.

یافته‎‌ها و نگاره‎‌های خبرنگار پیک، نشان می‎دهد که هنوزهم بخش‌‎های از شهر کابل به‌‎ویژه بازارهای مزدحم با سروصداهای بلندگوهای دست‎‌فروشان، موسیقی هوتل‎‌ها و هارن‎‌های دل‎خراش موترها برای هر باشنده و ره‌گذر این شهر آزاردهنده‎‌است و حتا برخی از شهروندانی که خودشان مسبب آلودگی صوتی در بازار می‎شوند، ادعا می‎کنند که با هیچ برخورد قانونی ازسوی حکومت روبه‎‌رو نشده‌‎اند.

امرالله صالح معاون نخست رییس جمهور در دوازدهمین نشست شش‎‌ونیم‌‎اش (دوشنبه ۷ عقرب۱۳۹۹خ.) گفته‌‎است که به استفاده کننده‎‌های بلندگوها فرصت داده می‎شود تا دست ازاین کار بردارند. درصورت سرپیچی، مال‎شان مصادره و از بازار بیرون می‎شوند.

به‎‌گفته‎‌ی رضوان مراد سخن‎گوی معاونیت نخست رییس جمهور، شهرداری کابل مکلف به تطبیق این امراست.

اما شهرداری کابل این مکلفیت را وظیفه‎‌ی اداره محیط زیست می‎داند. معروف علی‎زی مسوول هم‎آهنگی رسانه‎‌های شهرداری کابل، به‎‌خبرنگار پیک می‎گوید که پیش ازاین در ناحیه‎‌های اول، دوم، سوم و پنجم شهر کابل شماری از بلندگوهای دست‎فروشان را گردآوری کرده و از برخی‎‌ها نیز، تعهد گرفته شده‌‎است.

آن‎چه که مسوولان اداره‎‌ی محیط زیست کابل، وظیفه‎‌ی مشترک نهادهای مسوول می‎دانند و برعکس، شهرداری را مالک شهر و تطبیق کننده‌‎ی این امر دانسته‎‌اند.

محمد کاظم همایون رییس اداره محیط زیست کابل می‎گوید که من‎حیث نهاد مسوول و همکار، پلان عملیاتی خودرا با شهرداری کابل شریک ساخته‎‌اند؛ اما ازسوی شهرداری به‎‌دلایل نامعلومی پی‎گیری نشده‎‌است.

آقای همایون می‌‎افزاید که هرچند گردآوری بلندگوها از دست بازاریان وظیفه‎‌ی «اجرایی» آن‎ها نیست؛ اما بااین‎‌هم پس از تصمیم معاون نخست رییس جمهور، بیش‎تر از ۸۰۰ بلندگوی دستی را عملن از بخش‌‎های شهر کابل گردآوری کرده‌‎اند.

بلندگوهای‎‌که میزان دسی‎بل صدای آن براساس مقرره‎‌ی جلوگیری و کاهش آلودگی صوتی، بالاتراز ۱۰ دسی‎بل (واحد اندازه‎گیری صدا) غیرمجاز خوانده شده‌‎است. به‎‌باور دانش‎مندان، ظرفیت شنوایی عادی و قابل تحمل انسان‎ها بین ۱۰ تا ۴۰ دسی‎بل است.

در بند ۸ ماده‎‌ی دهم مقرره‎‌ی جلوگیری و کاهش آلودگی صوتی که در ماه حمل۱۳۹۵خ. ازسوی رییس جمهور توشیح شده، آمده‌‎است:

« استفاده از بلندگوها در اجتماع و محل‎‌های باز که باعث آلوده‎‌گی صوتی می‎شود، بدون اجازه‌‎ی کتبی شهراری و اداره‎‌ی ملی حفاظت محیط زیست، جواز ندارد ».

درحالی‎که بسیاری از بلندگوهای دست‌‎فروشان روی‎‌بازار، هارن‎‌های موترها، موسیقی و محفل‎های هوتل‎‌ها و… در شهر کابل، هیچ‎کدام مجوز قانونی ازسوی شهرداری و اداره‎‌ی محیط زیست در اختیار ندارند.

رحم‎الدین دست‎فروش بازار سرای‎شمالی که بااستفاده از بلندگوی دستی روی کالاهای کراچی‎‌اش، (ده رُپه ده رُپه …) صدا می‎زند، به خبرنگار پیک می‎گوید:

« می‎دانم که این سروصدا حتا باعث مشکل روانی خودم شده، اما چه‎‌کار کنیم …؟».

آن‎چه که به‎‌گفته‎‌ی حسیب‎‌الله دانش‎جو و باشنده‎‌ی ناحیه یازدهم شهر کابل؛ این رسالت و مسوولیت مشترک «شهروند و حکومت» است، تا به‎‌منظور تغییر و اصلاح این وضعیت دست به‎‌هم بدهند.

این دانش‎جوی جوان، وضعیت آلودگی صوتی را در چندین بخش‎های ویژه‎‌ی شهر کابل (سرای‎شمالی، کوته‌‎سنگی، لیسه‎‌مریم، ده‌‎افغانان، پل‎‌خشتی و…) خیلی آزاردهنده و نگران کننده می‎داند و از حکومت می‎خواهد که با راه‎‌اندازی برنامه‎‌های آگاهی‎‌دهی ازطریق مسجدها، مکتب‎ها، رسانه‎‌ها و هرآن وسیله‎‌ی آسان دست به‎‌کار شوند، تا کم‎‌ازکم از پی‎آمدهای خطرناک آن همه آگاه و در امان شوند.

هرچند به‎‌گفته‎‌ی عثمان طاهری معاون سخن‎گوی وزارت صحت عامه‎، مشخص نیست که چه‎‌تعداد از شهروندان کشور از اثر آلودگی صوتی دچار چه بیماری‎‌های شده‌‎اند؛ اما در کُل شمار مراجعین بیماری‎‌های روانی را در سه فصل سال روان خورشیدی، بیش‎تر از یک میلیون‎و۶۲۰ هزار نفر گزارش داده‎‌است.

شرف‎‌الدین عظیمی آگاه مسایل روان‎شناسی به‎‌این باوراست که آلودگی صوتی، از چندین جهت برای انسان‎ها مضر و خطرناک است. به‌‎گفته وی، اختلال روانی، وحشت‎‌زده‎‌گی، اغتشاش ذهنی، شوک افکار، عصبانیت، پرخاش‎گری و حتا ازدست دادن شنوایی، این‎‌همه از اثرهای منفی و ناگوار آلودگی صوتی در محیط زیست اند که برای جلوگیری از آن، دولت و مردم همه مسوول‌‎اند.

 

گزارش‎گر:  بلال خداداد