بس‎‌های شهری شهرداری کابل، معیاری نیستند

کابل – ۱۷ جوزا ۱۴۰۰خ.
گزارش‎گر:  بلال خداداد

باگذشت بیش از دو ماه از فعالیت بس‌‎های شهری شهرداری کابل، نه‌‎تنها شهروندان از ارایه خدمات این بس‌‎ها راضی نیستند، بل‎که این موترها با هیچ‎‌گونه معیار پذیرفته شده‌‎ی جهانی بس‌‎های شهری هم‎‌خوانی ندارند.

شهرداری کابل به‌‎تاریخ ۵ حمل سال روان خورشیدی، از آغاز به‌‎کار آزمایشی پنج عراده بس شهری در مسیر چَوک سپاهی‌‎گم‎نام – کارته‌‎نَو خبر داد و اعلام کرد که درآینده‌‎ی نزدیک ۵۰۰ بس را در۱۶ مسیر پایتخت کشور، به‌‎منظور ارایه خدمات ترانسپورت شهری برای کابل‌‎نشینان فعال خواهند کرد.

هرچند به‌‎گفته‌‎ی مسوولان شهرداری کابل، بخشی از نیازمندی خدمات ترانسپورت شهری در پایتخت کشور، با فعال شدنِ این بس‎‌ها فراهم خواهد شد و هم‎چنان زمینه‌‎های کارآفرینی و درامدزایی خوبی را نیز به‌‎هم‎راه خواهد داشت. اما به‌‎باور برخی از شهروندان و آگاهان امور، طرح‎‌ها و خدمات ترانسپورتی غیرمعیاری برای یک شهر بیش‌‎وکم پنج‎‌میلیونی، سازنده و بسنده نخواهد بود.

چنان‎که به‌‎گفته‌‎ی برخی از شهروندان، تصدی سابقه‎‌دار «ملی‌‎بس» باداشتن کم‎‌ازکم یک‎صد بس معیاری (دو دروازه‌‎یی) فعال و صدها بس نیمه فعال و قابل ترمیم، حتا یک‌‎برچهارم حصه‌‎ی مُعضل ترانسپورت شهری پایتخت کشور را تااکنون نتوانسته مرفوع کند؛ پس بااین بس‎‌های تازه‌‎وارد غیرمعیاری (یک‎‌دروازه‌‎یی) چگونه می‎توان خدمات معیاری ارایه کرد؟

چنان‎که به‌‎گفته‎‌ی محمد یونس امیری رییس تصدی ملی‎بس و کارشناس امور ترانسپورت شهری، بس‌‎های شهرداری ویژه‌‎گی‌‎های یک بس شهری معیاری را نداشته و نمی‎توان از آن به‌‎جای بس شهری استفاده کرد.

آقای امیری می‎‌افزاید که یک بس شهری، حداقل دارای دو دروازه ورودی و خروجی، ۳۷ درصد ساحه‌‎ی نشیمند و ۶۳ درصد فضای باز برای تراکم افراد بوده و از نگاه عرض و ارتفاع نیز معیاری می‎باشد.

حاجی محمد نسیم راننده‌‎ی بس شهری (کاستر) در شهر کابل، می‎گوید که بیش از سی سال رانندگی کرده و به‌‎کشورهای هم‎سایه نیز سفر و مهاجرت کرده؛ اما بس شهری یک دروازه‌‎یی را در هیچ‌‎جایی ندیده‌‎است.

سمیر باشنده‌‎ی ناحیه اول شهر کابل که به‎‌گفته‌‎ی خودش چندین بار بااستفاده ازاین بس‎‌های شهری شهرداری از چوک تا کارته‌‎نو رفت‌‎وآمد کرده و هم‎چنان دوبار شاهد حادثه‌‎ی ترافیکی این بس‌‎ها نیز بوده، می‎گوید:

« هرگز دگه سوار این موترها نمی‎شوم، موتروان و کلینرش به مردم و حتا به زنان دشنام می‎دهند …»

عبدالرازق یکی دیگر از باشنده‌‎های ناحیه هشتم شهر کابل نیز، بااظهار نارضایتی از فعالیت این بس‌‎ها می‎گوید:

« این موترها بیشتر به یک موتر انتقال حیوانات و یا موتر زندانیان مشابهت دارند و استفاده از آن به‌‎دلیل یک دروازه، خطرآفرین هم بوده می‎تواند.»

هم‎چنان، محمد یوسف باشنده‎‌ی ناحیه دوازدهم شهر کابل ضمن انتقاد از مسوولان شهرداری و برخورد نادرست و غیراخلاقی راننده‌‎های این بس‎‌ها، از مسوولان شهرداری می‎پرسند که چرا به‌‎جای این کارشان، صدها موتر «ملی‎بس» را که مانند آهن کهنه انبار شده، فعال نمی‌‎سازند؟

پرسشی‎‌که مسوولان شهرداری به‌‎آن پاسخ دقیق ارایه نکرده؛ اما وعده‎ کرده‎‌اند که در آینده با تفاهم و هم‎آهنگی نهادهای (وزارت ترانسپورت و تصدی ملی‎بس) کاری دراین باره خواهند کرد.

سمیرا رسا سخن‎گوی شهرداری کابل در گفت‎وگو با خبرنگار پیک می‎گوید که این بس‌‎ها تولید یک شرکت امریکایی از کمک‌‎های ایالات متحد امریکا به‌‎افغانستان است و از ویژه‌‎گی‎‌های خوبی برخوردار می‎باشد.

اما در پاسخ به‌‎این پرسش که یک بس معیاری چگونه‌‎است و آیا همین ویژه‌‎گی‌‎های بس شهرداری با یک بس شهری معیاری مطابقت دارد؟ خانم رسا می‎‌افزاید که مهم عرضه خدمات شهری است، نه معیار.